Mannen in het onderwijs…

Oeps! Heb ik mn broekzak wel leeggehaald?
Vorige week woensdag, een herfstachtige dag. Ik zet mijn wasmachine net aan, als ik bedenk dat ik nog mogelijk nog wat papier en een usb-stick in mijn broekzak heb zitten. Meestal kijk ik dit na, maar waarom nu juist niet? De wasmachine gauw uitgezet en mijn broek haal ik nog bijna droog uit de machine. Ik voelen, maar nee hoor! Zit niks in. Gelukkig! Wasmachine weer aan.

Usb zat al in mijn laptop, papier lag al op mijn bureau. Een groen papiertje, waarop een leerling heeft geschreven: ‘Leve mester, ik vind het niet leuk om u te misen. Groet Julian.’
Nog een keer oeps! Aan die spelling gaan we nog wat veranderen;). Spontaan begon mijn hart weer te kloppen. Hiervoor doe ik de opleiding. Ik wil zooo graag die (b)engeltjes lesgeven. Mooi werk.
Tegelijk is zo’n leuk groen papiertje erg mooi portfolio-materiaal. Blijheid.

Voor de herfstvakantie liep ik nog ‘stage’. Erg fijn, ik besefte weer waarom ik op de PABO zit. Stoer dat lesgeven. Een mooie herinneringen aan de afgelopen stageperiode vind ik de middagen. Een wat drukke leerling, met het hart op de goede plaats, heeft zo zijn best gedaan om hard mee te werken. Ik ben trots op hem! Belonen die handel. En wat kiest hij? Een potje stoeien met meester. Echt? Ja, dat mag ik thuis namelijk niet! *Hopelijk leest zijn vader dit*.
Vijf minuten verder en meneer de drukke leerling is zijn energie helemaal kwijt. Pfoe, ff uitblazen. Rustig wat drinken met meester en gezellig nababbelen.

Mannen in het onderwijs, dat is wat de leerlingen willen (vooruit, ook vrouwen;)). Hoe mooi kan het zijn om zo een band op te bouwen met de leerlingen. Leerling gaat helemaal met een kickgevoel naar huis. Meester ook;).