Sinds 2 weken heb ik mijn certificaat ergocoach. Om het heel kort uit te leggen is mijn taak als ergocoach om mensen op de werkvloer te coachen om met een gezonde houding hun werk te doen. Het werken als verpleegkundige wordt vaak gezien als lichamelijk belastend. Gelukkig zijn er vaak manieren om ons lichaam te ontlasten. Deze manieren worden alleen niet altijd gebruikt. Soms moet je er namelijk een extra handeling voor doen. Een bed even rechttrekken, dat kan toch wel even zo terwijl het bed niet op werkhoogte staat? Het is slecht voor je rug, maar in eerste instantie merk je er waarschijnlijk niets van. Hooguit dat aan het einde van de dag je lichaam moe is. Dat is ook het nadeel van het veranderen van je werkhouding. Vaak merk je niet direct dat iets beter of slechter is. Maar toch, we willen over 20 jaar ook nog graag een beetje soepel kunnen bewegen. De uitdaging is om mensen zo te coachen en te motiveren dat ze wel het belang merken van een gezonde werkhouding.
En eigenlijk werkt het principe evengoed bij revalidanten. Als zij niet gelijk het effect merken van een behandeling werkt dat niet motiverend. Pas wanneer ze gelijk vooruit gang zien of merken, is dat een motivatie om door te zetten tijdens een behandeling.
Het is mooi dat ik juist als verpleegkundige deze kansen krijg om me steeds een stapje verder te ontwikkelen. Tijdens de opleiding hebben we al veel aandacht besteedt aan coachen en ook het belang van een goede werkhouding besproken. Nu krijgt dat concreet handen en voeten op de afdeling.
En als je nou denkt wat is dan de meerwaarde van het HBO-niveau? Het breder trekken van de informatie. Ik leer hoe ik collega’s kan coachen, maar ik zie hetzelfde principe terug bij revalidanten. Dus de hoogste tijd om daar actie op te ondernemen!
