Ik ben nu een jaar gediplomeerd verpleegkundige. Had ik durven dromen over de plek die ik nu inneem als verpleegkundige? Eerlijk gezegd niet. Ik vond het best spannend om ‘echt’ als verpleegkundige aan het werk te gaan. Ik wist dat mijn studie inclusief de stages een goede voorbereiding waren. Maar werken is anders dan studeren. Minder vrijheid door gebondenheid aan werkroosters, meer vrijheid doordat niet alles in verslagen hoeft worden vastgelegd. Maar ook meer verantwoordelijkheid. Verantwoordelijkheid leer je tijdens de opleiding nemen, door bewust te zijn van wat je doet, waarom je dat zo doet en wat de risico’s daarvan zijn. Tijdens de opleiding wordt je daarin is begeleiding. Maar daarna voelt het anders.
Een sprong in het diepe naar een baan waarin ik nog geen (stage-)ervaring had. Revalidatie is een vak apart. Zoals vaak gezegd wordt, verplegen met je handen op de rug. Maar ook revalidanten motiveren, inzicht creëren en mogelijkheden en beperkingen leren ervaren en ermee om leren gaan.
Gelukkig werd ik op een leuke, goede manier opgevangen, waardoor ik ook kon wennen aan mijn positie als gediplomeerd HBO-verpleegkundige. En ook nu kan ik nog altijd terugvallen op collega’s.
En nu? Nu voel ik me thuis op mijn werkplek. Ik leer nog steeds, en dat doe ik met plezier. Ik volg zo nu en dan een scholing, ik heb mijn eigen aandachtsvelden en ik doe zo nu en dan een project.
Wil jij weten hoe het is om als verpleegkundige aan het werk te zijn? Als je een mailtje stuurt of een berichtje achterlaat, dan kan ik je het één en ander vertellen en je vragen beantwoorden.
