Ik kan ze me nog goed herinneren: de praktijktoetsen tijdens de opleiding HBO-V. Met zweet in mijn handen stond ik daar in het praktijklokaal. De opdracht was het inbrengen van een maagsonde bij een angstige patiënt. Het leek toen allemaal zo ingewikkeld. Je moet aan zoveel dingen tegelijk denken. Die praktijktoets heb ik, na een herkansing, gehaald.
Nu is er veel veranderd. Katheteriseren en het inbrengen van een maagsonde zijn voor mij ‘gewone’ handelingen geworden. Het zijn niet voor niets handelingen die alleen met een duidelijke opdracht van de arts mogen worden uitgevoerd. Het zijn zogenaamde risicovolle voorbehouden handelingen. Dus de alertheid moet aanwezig blijven om aandacht te schenken aan het doel van de handeling en de risico’s. We worden gestimuleerd om volgens de meest recente richtlijnen te handelen. Die richtlijnen veranderen nog wel eens door nieuwe onderzoeken.
Één ding is niet veranderd: de angst van de patiënt. De uitdaging blijft om de patiënt gerust te stellen of om in ieder geval de handeling dragelijk te maken. De ene patiënt is de andere niet. De één wil graag een hand om in te knijpen, de ander een nat washandje. De één wil alles weten wat je doet en wil voorbereid zijn op alles, de ander wil juist niets weten en heeft het liefst dat je alles doet zonder iets te vertellen.
Een nuttige vraag die ik vaak stel is: ‘Wat zou u kunnen helpen?’ Het antwoord dat een patiënt geeft op deze vraag geeft vaak vele malen meer steun dan alles wat een verpleegkundige kan bedenken.
Petra Wiersma (alumni HBO-V)
