Twee weken geleden is de goede oude man binnengekomen in Dordrecht. En toen brak op de basisscholen echt de Sinterklaasgekte uit. Na 2 maanden gezeur over: ‘wanneer gaan we lootjes trekken?’ (Heel september, oktober en begin november) en ‘wanneer mag jij je schoen zetten? Ik 4x per week!’ moest het er dan toch maar eens van komen…Elk kind heeft z’n lootje en ik als niet zo creatieve juf mag nu weer een surprise gaan bedenken…

Beste Sinterklaas, wilt u volgend jaar uw aankomst pas in november aankondigen? Dan zult u zien dat mijn kindertjes veel langer zoet zijn!

Helaas behoor ik de laatste tijd tot deze laatste groep. Zo tegen het eind van het schooljaar is het gruwelijk druk: 2 dagen in de week stage, stageopdrachten voor de minor, 2 minoren waarvan er 1 voor de zomer af moet, solliciteren voor een LIO-plek, proeflessen geven voor je sollicitatie, medestudenten die mijn gereserveerde biebboek niet terugbrengen, zomerweer waardoor ik niet zo goed kan leren, tentamens, her-tentamens, blogs schrijven, mee op schoolreisje, werken om rond te kunnen komen, sociaal leven, familie, vrienden, mail die niet op houdt, 4 mensen bij wie ik al een hele tijd beloof op de koffie te komen, verslagen typen, shoppen (zelfs dat moet af en toe), boodschappen doen, douchen, koken, feestjes…
Ik denk dat je me begrijpt. TE DRUK!

Bij deze: voor alle arme en zielige studenten: haal jezelf niet teveel op de hals, zeg eens ‘nee’ en plan jezelf ook eens een dag vrij en geniet van chips die in de aanbieding is!

Margreet Hendriks, derdejaarsstudente pabo

Iedereen roept ‘het gaat om de binnenkant en niet om de buitenkant’! In hoeverre is dit tegenwoordig waar? Worden wij niet juist afgerekend op onze buitenkant? Perfecte modellen in de etalages, super slanke modellen op de catwalk, elk seizoen weer een nieuwe hype?

De meeste mensen doen er alles aan om er enigszins bij te horen. Het ene seizoen moet iedereen zich een skinny jeans aanmeten het volgende seizoen kunnen de broeken niet wijd genoeg en loopt iedereen in een gigantische tent. Waar zijn we eigenlijk met z’n allen mee bezig? In wat voor wereld leven we? Het kan niet gek genoeg! Als ik kijk naar de trend van tegenwoordig zie ik dat gaten in spijkerbroeken helemaal ‘je van het’ zijn. Hoe meer gaten, hoe duurder de broek. Bizar toch? Nog een voorbeeld. Een keurige damesonderbroek kost rond de 5 tot 10 euro. Wanneer je echter kiest voor een ordinaire string zul je toch een bedrag van rond de 7 tot 15 euro moeten neertellen. Apart, als je bedenkt dat een string amper stof is. En wat tellen wel niet neer voor een shirtje waar een vlaggetje (Tommy Hilfiger) op staat? Terwijl het bij wijze van spreke dezelfde shirtjes zijn als bij de H&M? Eigenlijk zijn we met z’n allen behoorlijk gestoord bezig.

Ons gewicht en ons overtollig vet is ook een veelbesproken onderwerp. Sonja Bakkeren, wie kent het niet? Maaltijd salades? De Afvallers bij SBS 6? Iedereen wil graag strak in z’n velletje zitten. Hoe komt dit toch? Dit komt door het beeld wat wij krijgen vanuit de media. Er wordt ons aangepraat dat we succesvol en knap zijn als we rondlopen in een maatje 34. Natuurlijk is het belangrijk dat je als mens gezond en fit bent, maar moet je per se maatje 34 hebben? Nee, natuurlijk niet! Hoe actueel is Anorexia? En Boulimia? Helaas zeer actueel. In de bladen die jongeren lezen ziet men slanke modellen en de nieuwste tips om toch maar net zo’n figuur te krijgen als bijvoorbeeld een Jennifer Lopez. En in hoeverre zijn deze vrouwen echt zichzelf? Kun je gelukkig zijn als je continu moet letten op wat je eet en of je wel genoeg beweegt? Dat je nooit eens lekker met een zak chips op de bank kunt zitten? Hebben deze vrouwen, modellen, geen last van een identiteitscrisis? Als je het mij vraagt wel. Ze willen voldoen aan de eisen die de wereld stelt. Strakke benen zus, strak buikje zo. Bruine huid zus, zachte huid zo. Waarom staan ze in de spotlights? Om hun uiterlijk. Praat iemand over bijvoorbeeld hun fantastische acteertalent? (mochten ze dat überhaupt hebben) Nee. Men praat over hoe strak ze in de bikini zitten in de film. Hopelijk wordt hiermee hun ego gestreeld. En voelen ze hierdoor ook wat. Ik zou er niet blij van worden als men niks positiefs aan mij kon noemen behalve mijn uiterlijk. Ik ben toch meer dan mijn buitenkant?

En als christen zijnde? Hoe gaan wij met uiterlijk om? Hoe lopen wij erbij? Hoe preuts zijn we nog? Hoeveel tienermeiden lopen niet in ontzettend korte rokjes, om nog maar niet te spreken van de diep uitgesneden strakke shirtjes? En hoeveel jongens lopen er niet met hun broek halverwege hun kruis? Is ons lichaam nog een tempel van de Heilige Geest? Hoe zuiver gaan wij er mee om?

En voor de klas? Praat je als leerkracht van de bovenbouw hier wel eens over met je leerlingen? Maak je ze er bewust van? En van de belachelijke eisen die de wereld stelt?

En u? Jij? Hoe loop jij erbij? Als jezelf of als een zo perfect mogelijk droomvrouw/barbie?
Durven we tegenwoordig nog onszelf te zijn? Durven we te laten zien wie we zijn en waar we voor staan? Durven we als vrouwen te laten zien dat we lak hebben aan een maatje meer? Mannen, hebben jullie het lef om vrouwen er op aan te spreken wanneer ze zich asociaal ordinair kleden? Laten we toch alsjeblieft met z’n allen uitkomen voor ECHTE schoonheid! Uw/jouw fantastische binnenkant! Weten we van elkaar hoe mooi we van binnen zijn? Onze goede kanten? Onze gaven? Laten we daar eens naar op zoek gaan, in plaats van weer die nieuwe hippe pumps. Neem eens de tijd om op zoek te gaan naar echte schoonheid. Kijk eens om je heen.

Margreet Hendriks

De man waarmee ik stond te praten deed enkele boeiende uitspraken. Hij gaf een ode aan de vriendengroep die ik heb. Hij zei: ‘weet je daar gezegend mee’. Ik keek hem een beetje vreemd aan. Hij zei: ‘Heb medelijden met de jeugd van tegenwoordig…’ Ik vroeg me af welke richting dit gesprek op ging. En toen zei hij het volgende: ‘de jeugd van tegenwoordig hebben geen vrienden meer, die hebben alleen 374 hyves-vrienden.

Daar heb ik heel lang over na moeten denken. Ik denk dat deze man een gigantisch treffende uitspraak heeft gedaan. Wij (als je rond de 20 bent) komen nog net uit de generatie dat je niet opgevoed bent met Social Media. De meesten na ons zijn dat wel…Die gaan niet meer een avondje bij elkaar zitten…(via MSN en de webcam zien we elkaar al) die sturen elkaar geen échte verjaardagskaartjes meer (e-cards is zó 2011) , die fietsen niet meer spontaan bij iemand langs (eerst wordt er ge-sms’t) , die hoeven elkaar niet bij te praten (want er is toch Twitter). Overlijdensberichten via Hyves; reacties als: Sterkte, ik ben er voor je! De personen worden op de begrafenis gemist…Zijn dat echt vrienden?

Misschien lees je dit als ouder van kinderen, misschien als leerkracht of als leerkracht in spé. Ik hoop dat je dit aanzet tot nadenken…laten we onze kinderen toch alsjeblieft een écht sociaal leven gunnen! Vertel en leg uit wat sociaal zijn betekent! Praat hier eens over met je kinderen…wat vinden zij er zelf van? En vanaf welke leeftijd kunnen we kinderen een profiel op internet geven? In groep 4 hebben de eerste kinderen al een Hyves-pagina. Kinderen kennen de gevaren van internet dan nog lang niet! Cyberpesten komt ook steeds vaker voor… Kun je als leerkracht een Hyves-vriend worden van je leerlingen?

Ik denk nog steeds met een glimlach terug aan het gesprek met deze man. Hij was goed op de hoogte en heeft denk ik een behoorlijke kern van waarheid te pakken. Vandaar dat ik eens afsluit met een Bijbeltekst:

Spreuken 27:9
De geur van balsem en wierook maakt gelukkig,
maar zoeter voor het hart is ware vriendschap.

Ben benieuwd naar jullie mening!

Margreet Hendriks

Ik denk dat we de brutaliteit te wijten hebben aan het feit dat er weinig respect voor ‘het gezag’ is.
Een paar feiten:
- Kinderen zijn gewend te je-en, jij-en en jouw-en, tegen bijna elke volwassene
– Leerkrachten spreek je op de meeste basisscholen aan bij de voornaam.
- Veel ouders willen een relatie met hun kind dat lijkt op een vriendschapsrelatie. Ze plaatsen zichzelf gelijk aan het kind.
- Tegenwoordig zijn er veel tweeverdieners. (Hiermee wil ik zeker niet alle tweeverdieners over één kam scheren!! In heel veel gevallen gaat het ook wel goed, maar ik schets nu even een cliché beeld) Kinderen gaan voor schooltijd naar de Voorschoolse Opvang (met z’n eigen regels) daarna gaan de kinderen naar school (waar ze ook regels hebben) na schooltijd gaat het kind naar de BSO (buitenschoolse opvang) en daarna komt pap of mam het kind om 6 uur ophalen om te eten en daarna gauw in bed gestopt te worden. De volgende dag is het kind bij opa en oma . Enzovoort enzovoort…..

Je begrijpt dat dit niet makkelijk is voor kinderen. Laten we dus rekening houden met ze en misschien de ouders eens wat meer betrekken in de school. Zo kom je meer op één lijn te zitten! En ja, de overheid stimuleert het dat beide ouders werken, misschien moet dat ook maar eens veranderen! Als leerkracht moet je dit probleem opvangen, misschien is het een goed voornemen om wat strenger te zijn op school. Wees duidelijk, geef je grenzen aan. Laat je vooral niet alles zeggen! Dat geldt natuurlijk ook voor de leerlingen.

Gelukkig zijn kinderen veel meer dan een brutaal bekkie… Zo ving ik laatst een onenigheidje op tussen twee kinderen, ik kon me bijna niet goed houden…:-)

Meisje tegen een jongen:
‘Hou nou eens op!!’ de jongen kliert door… Meisje: Rot op!!!! Daarna spelt ze het nog een keer voor hem: R-O-D O-P!!!
Je begrijpt; kinderen blijven toch erg leuk!!

Hoi, ik ben Margreet en zoals je kon lezen echt geen ochtendmens. Vanaf februari schrijf ik hier een weblog voor de GH. Ik ga mezelf niet echt voorstellen, jullie zullen mijn mening genoeg tegenkomen in mijn weblog, daaruit zul je me wel leren kennen. Die mening hoeft natuurlijk niet jouw mening te zijn! Geef gerust reactie!

Groetjes,
Margreet Hendriks
Pabo, 3e jaar