Er is weer een nieuw jaar begonnen. Het is een moment waarop veel goede voornemens worden uitgesproken. Hoe gaat het met jouw goede voornemens? Het viel me op dat heel veel goede voornemens te maken hebben met gezonder leven. Dus hebben ze ook te maken met de verpleegkundige praktijk. Stoppen met roken, minder alcohol drinken, meer bewegen, gezonder eten, afvallen, … . En wat is jouw goede voornemen? Lukt het je om vol te houden?

Op de afdeling waar ik werk kunnen veel mensen nog wel een extra steuntje in de rug gebruiken. Twee liter vocht per dag drinken is veel als je al snel misselijk bent. Gezond eten is best lastig als je altijd anders gewend bent. Bewegen is best lastig als je moe bent, bang bent, pijn hebt of als alles moeite kost.
Dan komt het aan op communicatie. Het belangrijkste wat je als verpleegkundige in huis hebt. Non-verbale en verbale communicatie. Als ik tegen iemand zeg dat hij twee liter moet drinken, dan zal hij dat waarschijnlijk niet gaan doen. Waarom zou hij? Hij weet immers niet waarom dat moet. Ik zal dus uit moeten leggen waarom iemand twee liter moet drinken. Maar ook hoe hij dat kan gaan doen. Ik zal luisteren naar de vragen van iemand. En later nog eens vragen hoe het gaat en of er nieuwe vragen zijn ontstaan. Uiteindelijk hoop je dat iemand het zelf op gaat pakken. Maar zoals ik tijdens een cursus leerde: aanleren van nieuw gedrag duurt zeker zes weken en na een half jaar wordt het pas een automatisme. Voorlopig dus volhouden!

Ook ik zal mijn best doen om voldoende te blijven drinken, ook als het druk is op de afdeling. En de verleidelijke gebakjes op de afdeling zal ik eens laten staan.

Ben ik wel thuis? Er knaagt iets, iets wat ik nooit had verwacht. Ik mis de bergen, de frisse lucht, de sneeuw, het werken op de afdelingen, mijn collega’s en de rust, vooral de rust! In Zwitserland moest ik niets, behalve werken. Ik kon genieten van de kleinste dingen. Ondertussen heb ik alle foto’s bij elkaar (een stuk of 700) en wil ik er graag een boekje van maken. Maar wel confronterend, want zodra ik de foto’s zie, krijg ik last van de heimwee, die ik ook had toen ik daar zat. Daar verlangde ik naar mensen om mij heen, mijn vrienden en familie. Hier verlang ik naar het land, de rust en het werken. Bizar eigenlijk, het gevoel tussen twee landen te zweven zonder vliegtuig!

En dan nog al die vragen over of ik veranderd ben en of anderen veranderd zijn. Het verbaast me over hoe eenvoudig het gaat om het “oude” leventje weer op te pakken. Mensen in mijn omgeving zijn niet echt veranderd. En ik? Ik misschien wel een beetje. Ik ben een ervaring rijker, een illusie armer en een stukje sterker. Ik heb een bladzijde aan mijn boek toegevoegd. Van 2 vrienden kreeg ik een paar sokken met de tekst: “Het leven is een boek en hij die niet reist, kent maar 1 bladzijde”. Ik ben dus een bladzijde rijker!

Dan is er nog een quote die ik met jullie wil delen. Hij komt van een vriendin, die hem vast van een filosoof heeft geleend: Shoot for the moon! Even if you miss, you’ll land among the stars! Dat heb ik gedaan, ik heb geschoten voor de maan en misschien niet helemaal raak. Ik was niet altijd even sterk en groots als ik had gedacht, ik was niet altijd even blij met mijn keuze en heb het soms bijna opgegeven, maar nu bevind ik me tussen de sterren!

Ik heb mijn hart verloren aan Zwitserland, maar dat heeft niet een stukje gekost van mijn liefde voor Nederland. Misschien moet ik die rust uit Zwitserland hier in Nederland zelf creëren. Af en toe een avondje niks, af en toe een leeg momentje inbouwen. Makkelijker gezegd dan gedaan in mijn overvolle agenda als drukke student. Toch ga ik een poging doen! Hoe me dit vergaat? Lees mijn volgende blogs of volg me op Twitter.

Lieve groetjes, Gerike

En nu? Nu eerst een paar daagjes met mijn ouders doorbrengen in het voor mij zo bekende Zwitserland/Thun/Heiligenschwendi. En dan terug… Terug naar mijn kamer in Zwolle, terug naar mijn vrienden en zusje, terug naar mijn familie. Zouden ze veranderd zijn, of verandert een mens eigenlijk niet in 3,5 maand? En ben ik eigenlijk veranderd? Een hoop vragen, vragen die me nieuwsgierig maken en ook wel een beetje een raar gevoel geven. Wat als ik toch veranderd ben en de wereld maar gewoon door is gegaan. Gek eigenlijk, te beseffen dat iedereen gewoon door is gegaan en dat ik daar nu weer binnen ga vallen. Over 3 weken hoop ik een antwoord te hebben op de vragen, hoop ik weer ingeburgerd te zijn!

Tot nu rest mij jullie een fijne kerst en alvast een waanzinnig goed nieuwjaar te wensen!

Vol enthousiasme pakte ik de volgende ochtend dit bekroonde kuipje uit de koelkast. Ik haalde mijn mes over de gladgestreken, nog onaangeroerde boter en concludeerde dat de boter het mes betrad en er vervolgens aan de andere kant weer afrolde. Dit patroon herhaalde zich een aantal keer, waarna ik tot een andere aanpak besloot. Voorzichtig pakte ik het benodigde klontje tussen duim en wijsvinger en legde het op de wachtende boterham. Daar lag nu het klontje, klaar om uitgesmeerd te worden. Ik smeerde de boter. Er gebeurde niet veel. Het klontje bleef een klontje. Ik zette iets meer kracht op het klontje, maar ook nu liet het zich niet uitsmeren. Het rolde mee met de beweging van mijn mes om aan het einde van de boterham van mes en boterham af te rollen.

De les: vertrouw nooit blind op de leus ‘Als beste getest’. Ook in het onderwijs kom je docenten en scholen tegen die dat predicaat hebben gekregen of die hoog op allerlei ranglijsten staan, maar die misschien toch niet datgene bieden wat jij nodig hebt. De smaak kan nog zo goed zijn, maar als de smeerbaarheid je niet aanstaat, kun je beter voor iets anders kiezen.

Voordeel van bekroonde producten en opleidingen is wel dat een grote groep dus wel zijn waardering heeft uitgesproken. Als het goed is, ben je als bekroonde opleiding ook nooit helemaal tevreden over je werk. Je blijft verbeteringen aanbrengen en je blijft je ontwikkelen. Iedereen stelt andere eisen aan smaak en smeerbaarheid. Er zijn veel soorten boter en veel soorten opleidingen. Als jij moet kiezen, kies je dan automatisch dat wat als beste is getest, of durf je te gaan voor je eigen smaak?

Bij deze weer een blog van een universitaire pabo student.
Volgende week hebben we het eerste tentamen van de VU voor dit blok (onderwijskunde), daar ben ik nu druk voor aan het leren. Ik heb het voor vandaag even gehad met dit vak, maar het is eigenlijk best een leuk vak. We hebben verschillende praktijkcasussen gehad en die hebben we in groepjes besproken en geanalyseerd. Doordat het echt een link met de praktijk had vond ik het leuk om er mee bezig te zijn!
We hebben dit blok voor de VU ook een onderzoeksvak, dat is niet zo heel erg moeilijk. Dit komt doordat wij het als PA²ers in het derde jaar hebben, terwijl het eigenlijk een tweedejaars vak is. Daarom hebben wij al een beetje voorsprong (we hebben andere vakken, die er eigenlijk achteraan horen, al in het tweede jaar gehad)
Ook heb ik nog een vak dat we eigenlijk in het vierde jaar zouden moeten hebben, maar omdat ik erg graag op buitenlandstage wil, doe ik dat vak dit jaar alvast. Dit vak heet Idealen in onderwijs en het gaat dus over idealen in het onderwijs. Hieruit blijkt wel weer dat de VU lekker theoretisch is, want het gaat niet over je eigen idealen, maar over het begrip ideaal en wat verschillende theoretici daar over te zeggen hebben.
Drie vakken voor de VU dit blok is lekker druk (twee was het maximale wat we de afgelopen jaren hadden), maar het is op zich wel te doen! Één vak sluiten we dus volgende week af en de andere twee sluiten we eind januari af!

Ook voor de GH is het wel iets drukker dan de afgelopen jaren, we hoefden daar nooit zoveel voor te doen. Alleen op de piekmoment als we ons portfolio in moesten leveren (januari en juni), dan moesten we ons portfolio (in het kort: een map waarin je moet laten zien dat je een goede juf bent ) maken en daar moesten dan ook allerlei kleinere opdrachten in, dat was dan even druk. Maar dit jaar moeten we tussendoor ook allerlei opdrachten maken.
We hebben ook andere soort vakken, de eerste twee jaar ging het vooral over het geven van lessen, over hoe je lessen in elkaar zet etc. Nu gaat het over verschillen tussen kinderen en hoe je daar in je lessen rekening mee kunt houden. Een voorbeeld van een opdracht daarbij is dat je moet beschrijven hoe je in je rekenlessen rekening houdt met de verschillen tussen kinderen.
Over het omgaan met verschillen krijgen we dus ook lessen en ik vind dat erg interessant. We krijgen bijvoorbeeld lessen over ADHD, werkhoudingproblemen en hoog/laagbegaafdheid, maar ook echt over hoe je bij vakken (bijvoorbeeld rekenen en taal) rekening kunt houden met de verschillen tussen kinderen. Ik krijg dan vaak echt zin en inspiratie om bezig te gaan in mijn stageklas. Dat klinkt erg makkelijk, maar dat is het eigenlijk helemaal niet. Een leuke uitdaging om aan te gaan dus!

Daarnaast loop ik nog stage, ik loop dit jaar stage in Amsterdam. Dat is een keuze die ik helemaal zelf heb gemaakt (wees niet bang dat je ook een keer in Amsterdam stage moet lopen )! Ik leer er erg veel. Het is een christelijke school (ik dacht dat de kinderen dan wel erg braaf waren), maar dat betekent niet dat de kinderen lijken op de kinderen op een christelijke school in Zwolle. Ze komen gewoon uit een hele andere buurt/omgeving en ook heb ik een heel aantal zwarte kinderen in de klas en dat merk je. Sommigen krijgen van huis uit minder fatsoen mee en dat merk je ook, ze trekken snel hun mond open om tegen je in te gaan bijvoorbeeld. Ik vind het er wel erg leuk en zoals ik al zei leer ik erg veel, het is echt een uitdaging om die kinderen bij de les te houden en dingen te leren!

Verder bestaat mijn leven natuurlijk niet alleen uit school (gelukkig), maar het neemt wel veel ruimte in beslag! Gelukkig houd ik er wel van om lekker bezig te blijven en dat lukt ook erg goed !

Het is een heel verhaal geworden, maar ik hoop dat jullie een beetje een beeld krijgen van het leven van een PA²-studente!

Groetjes Esther

Een sprong in het diepe naar een baan waarin ik nog geen (stage-)ervaring had. Revalidatie is een vak apart. Zoals vaak gezegd wordt, verplegen met je handen op de rug. Maar ook revalidanten motiveren, inzicht creëren en mogelijkheden en beperkingen leren ervaren en ermee om leren gaan.

Gelukkig werd ik op een leuke, goede manier opgevangen, waardoor ik ook kon wennen aan mijn positie als gediplomeerd HBO-verpleegkundige. En ook nu kan ik nog altijd terugvallen op collega’s.

En nu? Nu voel ik me thuis op mijn werkplek. Ik leer nog steeds, en dat doe ik met plezier. Ik volg zo nu en dan een scholing, ik heb mijn eigen aandachtsvelden en ik doe zo nu en dan een project.

Wil jij weten hoe het is om als verpleegkundige aan het werk te zijn? Als je een mailtje stuurt of een berichtje achterlaat, dan kan ik je het één en ander vertellen en je vragen beantwoorden.

Gereformeerde Hogeschool.
Hier knapt of menigeen op af, of hiervoor komt men juist naar deze school. De gereformeerde ofwel christelijke identiteit van de school. Op studiebeurzen hoor ik studenten in spé zeggen: ‘Nee, bij die stand gaan we niet kijken, dat is een strenge school en voor die school moet je gelovig zijn’. ‘Daar moet je vast een rokje aan’ .
Ik moet daar altijd hartelijk om lachen, maar er zit hier toch zeker wel een kern van waarheid in. Nee, niet dat het een strenge school is en nee, ook niet alle meiden hebben een rok aan. Maar, het feit dat je affiniteit met het christelijke geloof moet hebben om hier te kunnen studeren, klopt wel degelijk! Dit liet en laat voor mij zien dat de Gereformeerde Hogeschool haar christelijke identiteit serieus neemt en er iets mee doet, het daadwerkelijk tot uiting brengt.

De christelijke identiteit van de GH wordt zichtbaar in veel verschillende dingen. Zo begint men lessen meestal met gebed of stukje bijbel, maar dat is lang niet het enige! De mens en zijn/haar problematiek wordt vanuit de christelijke identiteit bekeken, er is ruimte voor spiritualiteit en zingeving, je leert hier gesprekken over te voeren met de mensen waaraan jij zorg wilt verlenen. Er is een pastoraal team op school en de docenten op school zijn christelijk.

Ook ik heb bewust voor de GH gekozen omdat haar christelijke identiteit zo duidelijk naar voren komt. Ik ben christelijk opgevoed en was in de tijd van mijn studiekeuze veel bezig met mijn geloof. Hierom wilde ik een school en studie die daarbij gingen passen.
Ik wilde ook graag naar een christelijke school omdat ik mij heel goed besefte dat ik als verpleegkunde-student, maar ook als verpleegkundige, moeilijke dingen tegen kon gaan komen. Ik heb het dan niet gelijk over grote onderwerpen als abortus of euthanasie, maar ook over bijvoorbeeld agressie in de zorg. Het leek mij fijn om over deze onderwerpen met mede-christenen te praten en nu weet ik dat dit ook echt een meerwaarde heeft!

En dan .. Geloven in je werk?!
Beetje gek om te zeggen misschien, maar ik geloof inderdaad in m’n werk!
Ten eerste geloof ik dat het Gods wil is, dat ik nu verpleegkunde studeer en straks als verpleegkunde werkzaam zal zijn. Ik geloof dat het Zijn opdracht is om aandacht te besteden aan je naaste, op welke manier dan ook, en ik wil dat doen door verpleegkundige zorg te geven aan mijn naaste.

Ik geloof in mijn werk, omdat ik passie heb voor de zorg. Ik geniet van mijn werk en ik doe met heel veel plezier mijn werk! Het is fantastisch om op deze manier er voor je medemens te kunnen zijn, om ze bij te kunnen staan in ziekte en beperking. Ik geloof dat God op deze manier met Zijn liefde en licht door mij heen wil stralen naar die ander toe, die het ook zo nodig heeft!

Ik geloof in m’n werk, omdat God voorziet. Vanuit mijzelf zou ik die liefdevolle, geduldige houding en een glimlach op m’n gezicht niet dagenlang volhouden. God doet het. Het is God die mij elke dag weer nieuwe energie geeft om er te zijn, er gewoon voor die ander te zijn en voor die ander te zorgen.

Dus conclusie .. Ik studeer aan de Gereformeerde Hogeschool, omdat ik geloof in mijn werk!!

Verpleegkunde is ..
Gemiddeld zo’n 40 kilometer per week lopen
Verdwaalde en verwarde patiënten opsporen
Tegen alle soorten luchtjes kunnen
Water en dergelijke .. opdweilen

Verpleegkunde is ..
Bloemen op de vaas zetten
Een arm om iemand heen slaan
Een zoen krijgen van een oud en dankbaar vrouwtje
Even tijd maken voor een gezellig praatje

Verpleegkunde is ..
Met de feestdagen de nachtdienst in
Je patiënt lekker neerleggen voor het slapen gaan
Angstig worden van al die gekke geluiden in de nacht
Observeren en rapporteren

Verpleegkunde is ..
De kwaliteit van zorg proberen te verbeteren
Kritisch, creatief en flexibel zijn
Evalueren en reflecteren

Verpleegkunde is ..
Vuurrood worden op een mannenzaal
Bijna huilen op de ene zaal en lachen op de andere
Luisteren en je soms afvragen ‘waarom?!’
Vooruitgang en achteruitgang
Familie te woord staan

Verpleegkunde is ..
Houden van
Een licht zijn voor je patiënten
Veel dankbaarheid ontvangen

Verpleegkunde is ..
Geduld, geduld en geduld
Medelijden en medeleven
Je soms vreselijk machteloos voelen
Leren waarderen dat je zelf gezond bent

Verpleegkunde is ..
Twijfelen en zeker zijn
Fouten maken
De grenzen van het leven leren kennen
Snel volwassen worden

Verpleegkunde is ..
Tot het laatste toe er zijn!

Twee weken geleden is de goede oude man binnengekomen in Dordrecht. En toen brak op de basisscholen echt de Sinterklaasgekte uit. Na 2 maanden gezeur over: ‘wanneer gaan we lootjes trekken?’ (Heel september, oktober en begin november) en ‘wanneer mag jij je schoen zetten? Ik 4x per week!’ moest het er dan toch maar eens van komen…Elk kind heeft z’n lootje en ik als niet zo creatieve juf mag nu weer een surprise gaan bedenken…

Beste Sinterklaas, wilt u volgend jaar uw aankomst pas in november aankondigen? Dan zult u zien dat mijn kindertjes veel langer zoet zijn!

Het is echt heel erg leuk in het derde jaar. Ik ben bezig met stage en de opdrachten daarvoor.
We hebben het op school nu over dienen en hoe we elkaar mogen dienen. Naar aanleiding daarvan ga je ook nadenken hoe er in je stagegemeente omgegaan wordt met de talenten die mensen hebben. Daarna gaan we kijken wat de kansen zijn voor de gemeente om zich in te zetten in de plaatselijke gemeente.

Daarnaast ben ik sinds dit schooljaar werkzaam als catecheet . Ook dat is erg leuk.
Ik realiseer me dat ik iets kan en mag betekenen in het leven van mijn catechisanten en mag hen over de liefde van Jezus vertellen. Echt heel tof om daar mee bezig te zijn en te leren dat catechisatie geven ook iets is dat mij wel ligt.